قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به موافقتنامه حمل و نقل بین المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص کاربردی برای اینگونه جابه جایی ها (مورخ یکم سپتامبر 1970 میلادی برابر با دهم شهریور 1349 هجری شمسی

قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به موافقتنامه حمل و نقل بین المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص کاربردی برای اینگونه جابه جایی ها (مورخ یکم سپتامبر 1970 میلادی برابر با دهم شهریور 1349 هجری شمسی ابلاغ شد.

قانون الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به موافقتنامه حمل و نقل بین المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص کاربردی برای اینگونه جابه جایی ها (مورخ یکم سپتامبر 1970 میلادی برابر با دهم شهریور 1349 هجری شمسی در جلسه علنی روز سه شنبه مورخ 99/02/16 تصویب شد و طی نامه شماره 33243 مورخ 99/04/02 توسط رییس جمهور ابلاغ گردید.

 

قانون  الحاق دولت جمهوری اسلامی ایران به موافقتنامه حمل و نقل بین‌المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص كاربردی برای اینگونه جابه‌جایی‌ها (مورخ یكم سپتامبر 1970 میلادی برابر با دهم شهریور 1349 هجری شمسی)

 

ماده‌واحده- به دولت جمهوری اسلامی ایران اجازه داده می‌شود به موافقتنامه حمل‌ونقل بین‌المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص كاربردی برای اینگونه جابه‌جایی‌ها (مورخ یكم سپتامبر 1970 میلادی برابر با دهم شهریور 1349 هجری شمسی) به‌شرح پیوست مشتمل بر بیست ماده، سه ضمیمه و شش پیوست ملحق گردد و اسناد الحاق را نزد امین اسناد موافقتنامه تودیع نماید.

تبصره 1- جمهوری اسلامی ایران طبق بند (1) ماده (16) موافقتنامه، خود را ملزم به ترتیبات موضوع بندهای (2) و (3) ماده (15) آن درخصوص ارجاع به داوری هرگونه اختلاف ناشی از تفسیر یا اجرای آن كه از طریق مذاكره
حل و فصل نشود، نمی‌داند. ارجاع اختلاف به داوری صرفاً در صورت رضایت كلیه طرفهای اختلاف و با رعایت اصل یكصد و سی و نهم (139) قانون اساسی ممكن می‌باشد. دولت جمهوری اسلامی ایران می‌تواند در هر مورد كه ارجاع به داوری را برای حل و فصل هر اختلاف ناشی از تفسیر یا اجرای موافقتنامه به مصلحت بداند، با رعایت اصل یكصد و سی و نهم (139) قانون اساسی، طبق قوانین مربوط اقدام نماید.

تبصره 2- رعایت اصول هفتاد و هفتم (77) و یكصد و بیست و پنجم (125) قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران برای اجرای این موافقتنامه الزامی است.

 

بسم الله الرحمن الرحیم

موافقتنامه حمل و نقل بین‌المللی مواد غذایی فسادپذیر و تجهیزات خاص كاربردی برای اینگونه جابه‌جایی‌ها

 

طرفهای متعاهد، با امید به بهبود شرایط حفظ کیفیت مواد غذایی فسادپذیر در زمان جابه‌‌جایی آنها به‌ویژه در تجارت بین‌المللی، با توجه به اینکه بهبود این شرایط احتمالاً گسترش تجارت مواد غذایی فسادپذیر را ترغیب می‌کند، به‌شرح زیر توافق نمودند:

فصل 1- تجهیزات ویژه حمل‌ونقل

ماده 1- تجهیزات حمل‌ونقل بین‌المللی مواد غذایی فسادپذیر نباید به‌صورت تجهیزات روکش‌دار، سردسازی، سردسازی مکانیکی یا حرارتی طراحی شود مگر اینکه با استانداردها و تعاریف مندرج در ضمیمه‌ (1) این موافقتنامه مطابقت داشته باشد.

ماده 2- طرفهای متعاهد جهت حصول اطمینان از اینکه تجهیزات موضوع ماده (1) این موافقتنامه برای مطابقت با استانداردهای گفته‌شده با مقررات پیوست‌های (1)، (2)، (3) و (4) ضمیمه (1) این موافقتنامه بررسی و آزمایش شده‌اند، اقدامات لازم را اتخاذ خواهند نمود. هر یک از طرفهای متعاهد اعتبار گواهی‌های تأیید صادره طبق بند (3)  پیوست (1) ضمیمه (1) این موافقتنامه از سوی مقام صلاحیت‌دار طرف متعاهد دیگر را به رسمیت خواهد شناخت. هر یک از طرفها می‌توانند اعتبار گواهی‌های تأیید صادره طبق الزامات پیوست‌های (1) و (2) ضمیمه (1)  این موافقتنامه از سوی مقام صلاحیت‌دار دولتی غیر از طرف متعاهد را به‌ رسمیت بشناسند.

فصل 2- استفاده از تجهیزات حمل‌ونقل خاص برای حمل‌ونقل بین‌المللی برخی مواد غذایی فسادپذیر

ماده 3-

1- مفاد ماده (4) این موافقتنامه باید در مورد  تمام جابه‌جایی‌های زیر اعم از اجاره‌ای، کرایهای یا در تملك، که  با رعایت مفاد بند (2) این ماده  به‌طور انحصاری از طریق ریلی، جاده‌ای یا ترکیبی از این دو انجام شده باشد، اعمال شود:

- مواد غذایی منجمد یا تحت انجماد سریع و

- مواد غذایی موضوع  ضمیمه (3) این موافقتنامه باشد حتی اگر تحت انجماد یا انجماد سریع نباشند، مشروط بر اینکه نقطه‌ای که کالاها یا تجهیزات حاوی آنها، در وسیله نقلیه ریلی یا جاده‌ای بارگیری شده و نقطه‌ای که در آن کالاها یا تجهیزات حاوی آنها از وسیله نقلیه مزبور تخلیه شده، در دو کشور مختلف باشد و نقطه‌ای که در آن کالا تخلیه شده، در قلمرو یک طرف متعاهد باشد.

در مورد جابه‌جایی‌های واقع در یک یا چند گذرگاه دریایی غیر از گذرگاهای موضوع بند (2) این ماده، هر مسیر زمینی به‌طور مجزا در نظر گرفته خواهد شد.

2- مفاد بند (1) این ماده باید در مورد گذرگاههای دریایی کمتر از یكصد و پنجاه کیلومتر اعمال شود به شرطی که کالاها با تجهیزات مورد استفاده در مسیرهای زمینی یا مسیرهای بدون انتقال بارگیری کالاها، حمل دریایی شده و این گذرگاه‌ها از یک یا چند مسیر زمینی موضوع بند (1) این ماده پیش رفته باشد یا برود یا بین دو مسیر زمینی قرار گیرد.

3- با وجود مفاد بندهای (1) و (2) این ماده، طرفهای متعاهد نباید مفاد ماده (4) این موافقتنامه را در مورد حمل‌ونقل مواد غذایی مورد نظر برای مصارف غیر انسانی، اعمال کنند.

ماده 4-

1- برای جابه‌جایی مواد غذایی فسادپذیر مندرج در ضمیمه‌های (2) و (3) این موافقتنامه، تجهیزات موضوع ماده (1) این موافقتنامه باید مورد استفاده قرار گیرند مگر اینکه دمای پیش‌بینی‌شده در طول حمل‌ونقل، این تجهیزات را برای حفظ شرایط دمای تعیین‌شده در ضمیمه‌های (2) و (3) این موافقتنامه آشکارا غیر ضروری تلقی كند. تجهیزات باید به‌گونه‌ای انتخاب و استفاده شوند که شرایط دمایی پیش‌بینی‌شده در ضمایم مذكور را بتوان در سراسر حمل‌ونقل رعایت کرد. علاوه بر این تمام اقدامات مقتضی باید به‌صورت عملی‌تر به‌ویژه درباره دمای مواد غذایی در زمان بارگیری و انجماد یا انجماد مجدد در طول مسیر یا سایر عملیات ضروری انجام شود. با این وجود مفاد این بند را تنها باید تا جایی اعمال کرد که با تعهدات بین‌المللی طرفهای متعاهد در خصوص موضوع حمل و نقل بین المللی  به‌موجب کنوانسیون‌های مجرا در زمان لازم‌الاجراء شدن این موافقتنامه یا به‌موجب کنوانسیون‌های جایگزین برای آنها، مغایرت نداشته باشد.

2- اگر در طول حمل‌ونقل به‌موجب این موافقتنامه مفاد بند (1) این ماده در رابطه با موارد زیر رعایت نشده باشد:

الف) مواد غذایی را پس از تکمیل حمل‌ونقل در قلمرو یکی از طرفهای متعاهد را نتوان معدوم کرد مگر اینكه مقامهای صلاحیت‌دار مجوز معدوم کردن آن را طبق ضوابط بهداشت عمومی تلقی کنند و مگر اینکه شرایطی که مقامها ممکن است به هنگام ارائه آن به مجوز اضافه کنند اجابت شده باشد؛ و

ب) هر طرف متعاهد به‌دلیل ضوابط بهداشت عمومی یا پیشگیری و تا جایی که با سایر تعهدات بین‌المللی موضوع آخرین جمله بند (1) این ماده مغایرت نداشته باشد از ورود مواد غذایی به قلمرو خود جلوگیری كرده یا ورود آنها را مشروط به شروطی کند که ممکن است تعیین کنند.

3- رعایت مفاد بند (1) این ماده توسط حمل‌کنندگان، اجاره‌ای یا کرایهای تنها تا جایی ضروری است که متعهد به تدارک یا عرضه‌ خدمات مورد نظر برای تضمین چنین رعایتی شده باشد و چنانچه رعایت مذکور بستگی به انجام خدمات داشته باشد. اگر اشخاص دیگر اعم از حقیقی یا حقوقی متعهد به تدارک یا عرضه‌ خدمات مورد نظر برای تضمین انطباق با مفاد این موافقتنامه
شده باشند آنها به تضمین چنین انطباقی تا جایی که به انجام خدماتی که متعهد به تدارک یا عرضه‌ آن شده‌اند مربوط می‌‌شود، ملزم خواهند بود.

4- در طول حمل‌ونقلی که مشمول مفاد این موافقتنامه است و برای آن نقطه‌ بارگیری در قلمرو یکی از طرفهای متعاهد واقع شده باشد، مسؤولیت رعایت الزامات بند (1) این ماده، با رعایت مفاد بند (3) این ماده، برعهده اشخاص زیر است:

- در مورد حمل‌ونقل اجاره‌ای یا کرایه­ای با شخص حقیقی یا حقوقی که طبق اسناد حمل‌ونقل، فرستنده است، یا در صورت نبود اسناد حمل‌ونقل با شخص حقیقی یا حقوقی که قرارداد حمل‌ونقل با حمل‌کننده منعقد کرده است.

- در سایر موارد، با شخص حقیقی یا حقوقی که حمل‌ونقل را انجام می‌دهد.

 

فصل 3- مقررات متفرقه

ماده 5- مفاد این موافقتنامه برای حمل‌ونقل زمینی بدون انتقال بار در بارگنج­هایی (کانتینرهایی) اعمال نخواهد شد که در دسته‌‌ دریایی حرارتی قرار دارند و حمل‌ونقل مزبور در گذرگاه دریایی به‌غیر از گذرگاه دریایی موضوع بند (2) ماده (3) این موافقتنامه، پیش رفته باشد یا برود.

ماده 6-

1- هر یک از طرفهای متعاهد تمامی اقدامات مناسب را برای تضمین رعایت مفاد این موافقتنامه اتخاذ خواهد نمود. نهادهای صلاحیت‌دار طرفهای متعاهد یکدیگر را از اقدامات عمومی اتخاذشده در این رابطه آگاه خواهند نمود.

2- اگر یکی از طرفهای متعاهد نقض ارتکابی توسط فرد ساکن در قلمرو طرف متعاهد دیگر را کشف کند یا مجازاتی را برای چنین فردی اعمال کند، نهاد طرف نخست نهاد طرف دیگر را از نقض کشف‌شده و مجازات اعمال‌شده، مطلع خواهد نمود.

ماده 7- طرفهای متعاهد حق انعقاد موافقتنامه‌های دو یا چندجانبه را برای خود محفوظ می‌دارند به این شرط که مفاد مربوط به تجهیزات خاص و مفاد حاکم در مورد دمای مورد نیاز برای مواد غذایی خاص برای نگهداری در طول حمل‌ونقل، به‌ویژه به‌دلیل شرایط اقلیمی خاص، دقیق‌تر از آن مواردی باشد كه در این موافقتنامه مقرر شده است. این مفاد باید تنها در حمل‌ونقل‌ بین‌المللی بین طرفهای متعاهدی اعمال شود که موافقتنامه‌های دو یا چندجانبه‌ موضوع این ماده را منعقد نموده‌اند. این موافقتنامه‌ها به دبیرکل سازمان ملل متحد ارسال خواهد شد و وی آنها را به طرفهای متعاهد این موافقتنامه‌هایی که امضاءكنندگان موافقتنامه مذکور نیستند، ارسال خواهد نمود.

ماده 8- عدم رعایت مفاد این موافقتنامه بر وجود یا اعتبار قراردادهای منعقده برای اجرای حمل‌ونقل، تأثیر
نخواهد گذاشت.

فصل 4- مقررات نهائی

ماده 9-

1- کشورهای عضو کمیسیون اقتصادی اروپا و کشورهایی که به‌عنوان مقام مشورتی کمیسیون به‌موجب بند (8) وظایف و اختیارات کمیسیون پذیرفته شده‌اند، می‌توانند به روشهای زیر طرفهای متعاهد این موافقتنامه شوند:

الف) با امضای آن؛

ب) با تصویب آن پس از امضای منوط به تصویب آن؛ یا

پ) با الحاق به آن.

2- کشورهایی که می‌توانند به‌موجب بند (11) وظایف و اختیارات کمیسیون در فعالیت‌های خاص کمیسیون اقتصادی اروپا مشارکت کنند، می‌توانند با ملحق شدن به آن پس از لازم‌الاجراء شدن آن، طرفهای متعاهد این موافقتنامه شوند.

3- این موافقتنامه  تا 31 می‌1971 (10 خرداد 1350)  برای امضاء مفتوح و پس از آن برای الحاق مفتوح خواهد بود.

4- تصویب یا الحاق با سپردن سند نزد دبیرکل سازمان ملل متحد نافذ خواهد شد.

ماده 10-

1- هر کشوری می‌تواند در زمان امضای این موافقتنامه بدون در نظر گرفتن قید تحدید تعهد راجع‌به تصویب، یا سپردن اسناد تصویب یا الحاق خود یا در هر زمان پس از آن در اطلاعیه‌ای خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد اعلام کند که این موافقتنامه در حمل‌ونقل‌های انجام‌شده در هر یک از قلمروهای آن یا در یک قلمرو خاص آن واقع در خارج از اروپا اعمال نمی‌شود. اگر اطلاع‌رسانی مذکور پس از لازم‌الاجراء شدن موافقتنامه انجام شده باشد، برای اطلاع‌رسان نود روز پس از تاریخ دریافت اطلاعیه‌ توسط دبیرکل، اعمال موافقتنامه در مورد حمل‌ونقل در قلمرو یا قلمروهای نامبرده در آن اطلاعیه باید متوقف شود. طرفهای متعاهد جدید که از 30 آوریل 1999 (10 اردیبهشت 1378) به موافقتنامه ملحق می‌شوند و بند (1) این ماده را اعمال می‌کنند طبق رویه‌ مقرر در بند (2) ماده (18)، حق طرح هیچ اعتراضی را به پیش‌نویس اصلاحات ندارند.

2- هر کشوری که به‌موجب بند (1) این ماده اعلامیه داده باشد، می‌تواند در هر زمانی پس از آن در اطلاعیه‌ای خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد اعلام کند که این موافقتنامه در موردحمل‌ونقل انجام‌شده در قلمرو نامبرده در اطلاعیه صادره به‌موجب بند (1) این ماده قابل اجراء خواهد بود و این موافقتنامه در مورد حمل‌ونقل در آن قلمرو، یکصدوهشتاد روز پس از تاریخی اعمال خواهد شد که  دبیرکل آن اعلامیه را دریافت کرده است.

ماده 11-

1- این موافقتنامه یک‌سال پس از اینکه پنج کشور موضوع بند (1) ماده (9) آن را بدون قید تحدید تعهد راجع‌به تصویب  امضاء کرده یا اسناد تصویب یا الحاق آن را سپرده باشند، لازم‌الاجراء خواهد شد.

2- در رابطه با هر کشوری که پس از امضای پنج کشور بدون قید تحدید تعهد راجع‌به تصویب یا سپردن اسناد تصویب یا الحاق آن، این موافقتنامه را تصویب کرده یا  به آن ملحق می‌شود، این موافقتنامه یک‌سال پس از اینکه کشور مذکور سند تصویب یا الحاق خود را سپرده باشد، لازم‌الاجراء خواهد شد.

ماده 12-

1- هر طرف متعاهد می‌تواند با تسلیم یادداشت ابطال به دبیرکل سازمان ملل متحد، اعمال  این موافقتنامه را در مورد خود ابطال نماید.

2- ابطال پانزده‌ماه پس از تاریخی نافذ خواهد شد که در آن  دبیرکل یادداشت ابطال را دریافت کند.

ماده 13-

چنانچه در تمام مدت هر دوره دوازده‌ماهه متوالی پس از لازم‌الاجراء شدن این موافقتنامه، شمار طرفهای متعاهد کمتر از پنج باشد اجرای آن متوقف خواهد شد.

ماده 14-

1- هر کشوری می‌تواند در زمان امضای این موافقتنامه بدون قید تحدید تعهد راجع‌به تصویب یا سپردن اسناد تصویب، یا الحاق آن یا هر زمان پس از آن، در اطلاعیه‌ای خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد اعلام کند که این موافقتنامه در مورد كلیه یا هر یک از قلمروهایی که آن کشور مسؤول روابط بین‌الملل آنها است، اعمال خواهد شد. این موافقتنامه در مورد قلمرو یا قلمروهای نامبرده در اطلاعیه از نودمین روز پس از دریافت اطلاعیه توسط دبیرکل یا اگر در آن روز موافقتنامه هنوز لازم­الاجراء نشده باشد، پس از لازم­الاجراء شدن آن، اعمال خواهد شد.

2- هر کشوری که به‌موجب بند (1) این ماده اعلام کرده باشد که این موافقتنامه در مورد قلمرویی که آن کشور مسؤول روابط بین‌الملل آن است، اعمال می‌شود، می‌تواند اعمال موافقتنامه را در رابطه با آن قلمرو مطابق با ماده (12) آن، به‌طور جداگانه ابطال کند.

ماده 15-

1- هرگونه اختلاف بین دو یا چند طرف متعاهد در رابطه با تفسیر یا اجرای این موافقتنامه تا حد امکان از طریق مذاکره میان آنان، حل‌وفصل خواهد شد.

2- هرگونه اختلافی که از طریق مذاکره حل ‌و فصل نشود، بنا به درخواست هر یك از طرفهای متعاهد درگیر اختلاف به داوری ارجاع‌ خواهد شد و بر این اساس، به یك یا چند داور كه با توافق طرفها، برگزیده می‌شوند، ارجاع داده خواهد شد. اگر ظرف مدت سه‌ماه پس از تاریخ درخواست داوری، طرفهای درگیر اختلاف نتوانند در مورد انتخاب داور یا داوران به توافق برسند، هر یک از طرفهای مزبور می‌تواند از دبیرکل سازمان ملل متحد درخواست نماید، یک داور را که اختلاف برای تصمیم‌گیری به آن ارجاع خواهد شد تعیین کند.

3- تصمیم داور یا داورانی که به‌موجب بند پیشین تعیین شده­اند برای طرفهای درگیر اختلاف لازم­الرعایه خواهد بود.

ماده 16-

1- هر کشوری می‌تواند در زمان امضاء، تصویب یا الحاق به این موافقتنامه اعلام کند که خود را متعهد به بندهای (2) و (3) ماده (15) این موافقتنامه نمی‌داند. طرفهای متعاهد دیگر در رابطه با هر طرف متعاهدی که قید تحدید تعهد مزبور را در نظر گرفته است، متعهد به بندهای مذکور نخواهند بود.

2- هر طرف متعاهد که قید تحدید تعهدی را به‌موجب بند (1) این ماده در نظر گرفته‌ است، می‌تواند در هر زمانی طی اطلاعیه‌ای خطاب به دبیركل سازمان ملل متحد از قید تحدید تعهد صرف‌نظر کند.

3- به‌استثنای قید تحدید تعهد مقرر در بند (1) این ماده، در نظر گرفتن هیچ قید تحدید تعهدی در این موافقتنامه مجاز نخواهد بود.

ماده 17-

1- پس از لازم­الاجراء ‌شدن این موافقتنامه به‌مدت سه‌سال، هر طرف متعاهد می‌تواند در اطلاعیه‌ای خطاب به دبیرکل سازمان ملل متحد درخواست کند که به‌منظور بازنگری این موافقتنامه، فرآهمایی(کنفرانسی) برگزار شود. دبیرکل این درخواست را به اطلاع تمام طرفهای متعاهد خواهد رساند و چنانچه در یک دوره‌ چهار ماهه پس از تاریخ ارسال اطلاعیه به دبیرکل، حداقل یک‌سوم طرفهای متعاهد رضایت خود را نسبت به این درخواست اعلام کرده باشند، دبیرکل فرآهمایی(کنفرانس) بازنگری را برگزار خواهد نمود.

2- اگر فرآهمایی(کنفرانس) طبق بند (1) این ماده تشکیل شود، دبیرکل تمام طرفهای متعاهد را آگاه کرده و از آنها دعوت خواهد نمود در یک دوره‌ سه ‌ماهه، پیشنهادهایی كه تمایل دارند فرآهمایی(کنفرانس) آنها را بررسی نماید، ارائه دهند. دبیرکل حداقل سه‌ماه پیش از تاریخ افتتاح فرآهمایی(کنفرانس)، دستورکار موقت فرآهمایی(کنفرانس) را همراه با متن پیشنهادهای مزبور، برای تمام طرفهای متعاهد ارسال خواهد کرد.

3- دبیرکل از تمام کشورهای موضوع بند (1) ماده (9) این موافقتنامه و نیز کشورهایی که به‌موجب بند (2) ماده‌ (9)، طرفهای متعاهد محسوب می‌شوند، برای هر فرآهمایی(کنفرانسی) که طبق این ماده برگزار می‌شود، دعوت به‌عمل خواهد آورد.

ماده 18-

1- هر طرف متعاهد می‌تواند یک یا چند اصلاحیه را در مورد این موافقتنامه پیشنهاد کند. متن هر اصلاحیه‌ پیشنهادی به دبیر‌کل سازمان ملل متحد ارسال خواهد شد که وی آن را به تمام طرفهای متعاهد ارسال و به اطلاع تمام کشورهای دیگر موضوع بند (1) ماده (9) این موافقتنامه خواهد رساند. دبیرکل می‌تواند اصلاحیه‌هایی را نیز برای این موافقتنامه یا ضمائم آن پیشنهاد دهد که توسط «گروه کاری» حمل‌ونقل موادغذایی فسادپذیر کارگروه حمل‌ونقل زمینی کمیسیون اقتصادی اروپا، به وی ارسال
شده است.

2- در دوره‌ شش‌ماه پس از تاریخ اطلاع‌رسانی اصلاحات پیشنهادی توسط دبیرکل، هر طرف متعاهد می‌تواند به دبیرکل اطلاع دهد که:

الف) به اصلاحیه‌های پیشنهادی اعتراض دارد؛

ب) اگر چه قصد پذیرش پیشنهادها را دارد، هنوز شروط لازم برای این پذیرش در کشور آن وجود ندارد.

3- اگر یک طرف متعاهد به‌نحو پیش‌بینی‌شده در جزء (ب) بند (2) این ماده به دبیرکل اعلامیه ارسال کند، تا زمانی که پذیرش خود را به دبیرکل اعلام نکرده باشد می‌تواند در یک دوره نه‌ماهه پس از انقضای دوره شش‌ماهه تجویز‌شده در اعلامیه اولیه، به اصلاحیه‌ پیشنهادی اعتراض کند.

4- اگر طبق شرایط بندهای (2) و (3) این ماده، به اصلاحیه‌ پیشنهادی اعتراض شود، اصلاحیه پذیرفته‌شده تلقی
نخواهد شد و اعتبار نخواهد داشت.

5- اگر طبق بندهای (2) و (3) این ماده هیچ اعتراضی به اصلاحیه پیشنهادی نشود، اصلاحیه در تاریخ تعیین‌شده زیر پذیرفته‌شده تلقی خواهد شد:

الف) اگر هیچ‌یک از طرفهای متعاهد طبق جزء (ب) بند (2) این ماده، با انقضای دوره‌ شش‌‌ماهه‌ موضوع بند (2) این ماده، اعلامیه‌ای به دبیرکل ارسال نکند؛

ب) اگر حداقل یک طرف متعاهد طبق جزء (ب) بند (2) این ماده قبل از دو تاریخ زیر به دبیركل اعلامیه ارسال نماید:

- تاریخی که در آن تمام طرفهای متعاهدی که اعلامیه‌ها را ارسال کرده‌اند، پذیرش خود را نسبت به اصلاحیه‌ پیشنهادی به دبیرکل اعلام نمایند، در هر حال مشروط بر اینکه تمام پذیرش‌ها پیش از انقضای دوره‌ شش‌ماهه موضوع بند (2) این ماده، اعلام شده باشد، این تاریخ، تاریخ انقضای این دوره خواهد بود.

- تاریخ انقضای دوره‌ نه‌ماهه موضوع بند (3) این ماده.

6-  هرگونه اصلاحیه‌ای که پذیرفته‌شده تلقی شده باشد، شش‌ماه پس از تاریخی لازم­الاجراء خواهد شد که در آن پذیرفته‌شده تلقی شده است.

7- دبیركل تمام طرفهای متعاهد را در اسرع وقت از اعتراض وارده به اصلاحیه‌ پیشنهادی طبق جزء (الف) بند (2) این ماده و ارسال اطلاعیه یک یا چند طرف متعاهد طبق جزء (ب) بند (2) این ماده برای وی، آگاه خواهد ساخت. اگر یک یا چند طرف متعاهد چنین اطلاعیه‌ای را برای وی ارسال كرده باشد، وی تمام طرفهای متعاهد را متعاقباً از اینکه طرف یا طرفهای متعاهدی که چنین اطلاعیه‌ای را ارسال كرده‌اند، به اصلاحیه پیشنهادی اعتراض کرده‌اند یا آن را پذیرفته‌اند آگاه خواهد کرد.

8- جدای از رویه اصلاح مقرر در بندهای (1) تا (6) این ماده، ضمائم و پیوستهای این موافقتنامه‌ را می‌توان با توافق بین نهادهای صلاحیت‌دار تمام طرفهای متعاهد اصلاح کرد. اگر نهاد طرف متعاهد اعلام کرده باشد که به‌موجب قانون ملی آن، موافقت آن مشروط به مجوز خاص یا تصویب نهاد قانونگذار است، رضایت طرف متعاهد مربوط به اصلاحیه‌ ضمیمه تا زمانی که طرف متعاهد تصویب یا کسب مجوز لازم را به دبیرکل اعلام نکرده باشد، اعلام‌شده تلقی نخواهد شد. توافق بین نهادهای صلاحیت‌دار می‌تواند مقرر ‌دارد که در یک دوره‌ انتقالی، کل یا بخشی از ضمائم قدیمی همزمان با ضمائم جدید، معتبر باقی بماند. دبیرکل تاریخ لازم‌الاجراء شدن متون جدید حاصل از این تغییرات را تعیین خواهد نمود.

ماده 19- دبیرکل سازمان ملل متحد علاوه بر ارسال اطلاعیه‌های پیش­بینی‌شده در مواد (17) و (18) این موافقتنامه، به کشورهای موضوع بند (1) ماده (9) این موافقتنامه و کشورهایی که به‌موجب بند (2) ماده‌ (9)، طرفهای متعاهد محسوب می‌شوند، موارد زیر را اعلام  خواهد کرد:

الف) امضاءها، تصویب‌ها و الحاق‌ها به‌موجب ماده (9)؛

ب) تاریخ لازم‌الاجراء ‌شدن این موافقتنامه براساس ماده (11)؛

پ) ابطالها به‌موجب ماده (12)؛

ت) فسخ موافقتنامه به‌موجب ماده (13)؛

ث) اطلاعیه‌های دریافتی به‌موجب مواد (10) و (14)؛

ج) اعلامیه‌ها و اطلاعیه‌های دریافتی به‌موجب بندهای (1) و (2) ماده (16)؛

چ) لازم‌الاجراء ‌شدن هر اصلاحیه براساس ماده (18).

 

ماده 20- پس از 31 می‌1971(10 خرداد 1350) نسخه اصل این موافقتنامه نزد دبیرکل سازمان ملل متحد سپرده خواهد شد که وی نسخ مصدق را برای هر یک از كشورهای مذکور در بندهای (1) و (2) ماده (9) این موافقتنامه، ارسال خواهد نمود.

 

برای گواهی مراتب بالا، امضاءكنندگان زیر که به‌طور مقتضی مجاز می‌باشند، این موافقتنامه را امضاء نموده‌اند.

این موافقتنامه در نخستین روز سپتامبر 1970 (10 شهریور 1349)، در ژنو، در نسخه واحدی به زبانهای انگلیسی، فرانسوی و روسی تنظیم شد، که سه متن از اعتبار یکسان برخوردار می‌باشند.

دریافت متن کاملdownlod

پیغام شما با موفقیت ارسال شد

ارسال دیدگاه ها

کاراکترهای باقی مانده : ( 1000) حرف