رای شماره های 1840 الی 1843 هیات عمومی دیوان عدالت اداری با موضوع اعلام تعارض در آراء شعب دیوان عدالت اداری (درخصوص پرداخت فوق‌العاده کار با اشعه از سال 1388 تا 1396 به کارکنان دانشگاه‌های علوم پزشکی و پرداخت مابه التفاوت آن مطابق قانون حفاظت در برابر اشعه، شعب دیوان عدالت اداری آراء متفاوتی صادر کرده‌اند)

تاریخ دادنامه : 1399/11/28      شماره دادنامه: 1840 الی 1843   

شماره پرونده :  9902529 ـ 9902518 ـ 9902497 ـ 9900384

مرجع رسیدگی: هیأت عمومی دیوان عدالت اداری

اعلام‌کننده تعارض : آقای مهدی نعیمی، دانشگاه علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی استان اردبیل

موضوع: اعلام تعارض در آراء صادر شده از شعب دیوان عدالت اداری 

     گردش کار : در خصوص پرداخت فوق‌العاده کار با اشعه از سال 1388 تا 1396 به کارکنان دانشگاه‌های علوم پزشکی و پرداخت مابه التفاوت آن مطابق قانون حفاظت در برابر اشعه، شعب دیوان عدالت اداری آراء متفاوتی صادر کرده‌اند.

گردش کار پرونده‌ها و مشروح آراء به قرار زیر است:

  الف: شعبه 48 بدوی دیوان عدالت اداری با موضوع دادخواست آقای مهدی نعیمی به طرفیت دانشگاه علوم پزشکی اردبیل و به خواسته برقراری مجدد فوق‌العاده کار به‌موجب دادنامه شماره 9609970904401648 ـ 1396/5/23 به شرح زیر رأی صادر کرده است:

  در خصوص دادخواست شاکی به طرفیت خوانده به خواسته برقراری مجدد فوق‌العاده کار با اشعه از سال 1388 و پرداخت مابه التفاوت، از توجه به رونوشت مدارک شاکی و اینکه کارشناس پرتو شناسی می‌باشد، لایحه دفاعیه خوانده، بند 4 ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه و دادنامه شماره 28 ـ 1391/1/28 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، دعوای شاکی را وارد دانسته و به استناد مواد 10 و 65 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری حکم به ورود شکایت صادر و اعلام می‌نماید. رأی صادره ظرف 20 روز پس از ابلاغ قابل تجدیدنظرخواهی در شعب تجدیدنظر دیوان عدالت اداری می‌باشد.

رأی مذکور به موجب دادنامه شماره 9709970956002219 ـ 1397/7/28 در شعبه 27 تجدیدنظر دیوان عدالت اداری نقض و به شرح زیر رأی صادر کرده است:

  با توجه به اینکه از تاریخ 1388/1/1 با تصویب و اجرایی شدن قانون مدیریت خدمات کشوری مبنای پرداخت حقوق و مزایای کارکنان دستگاه‌های اجرایی تغییر نموده است و برابر ماده 128 همان قانون، کلیه قوانین مغایر با مقررات آن نسخ ضمنی شده است و بند 4 از ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه مصوب سال 1368 نیز از مصادیق این مقررات نسخ شده می‌باشد و برابر بخشنامه شماره 4/37736ـ 1388/8/4 معاونت توسعه مدیریت و منابع وزارت بهداشت حق اشعه در تفاوت تطبیق محاسبه شده است، بنابراین تجدیدنظرخواهی را وارد دانسته و در اجرای ماده 71 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری رأی تجدیدنظر خواسته را نقض و حکم به رد شکایت شاکی صادر می‌نماید. این رأی قطعی است.

  ب: شعبه 26 بدوی دیوان عدالت اداری با موضوع دادخواست خانم مریم فتاح پور مرندی به طرفیت دانشگاه علوم پزشکی تبریز و به خواسته برقراری فوق‌العاده کار با اشعه از سال 1388 تا 1396 و پرداخت مابه التفاوت آن مطابق قانون حفاظت در برابر اشعه به موجب دادنامه شماره 9809970900101097 ـ 1398/6/17 به شرح زیر رأی صادر کرده است:

  نظر به اینکه مطابق ماده 109 آیین‌نامه اداری و استخدامی کارمندان غیرهیأت علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی مصوب سال 1391 قانون حفاظت در برابر اشعه در مورد کارمندان مؤسسه لازم‌الاجرا بوده و در بند 4 ماده 53 آیین‌نامه مذکور مقرر گردیده به کارمندانی که در شرایط محیط کار با اشعه در ارتباط هستند بنا به تشخیص کمیته تخصصی مؤسسه و دستورالعملی که از سوی وزارتخانه ابلاغ می‌شود حداکثر تا 3000 امتیاز تعلق گیرد و تعیین رقم مشابه کارمندان سال 1387 مغایر با قانون بوده بنابراین به استناد قوانین مربوطه و ماده 10 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری حکم به ورود شکایت صادر و اعلام می‌شود. رأی صادره وفق ماده 65 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری ظرف بیست روز از تاریخ ابلاغ قابل تجدیدنظر در شعب تجدیدنظر دیوان عدالت اداری می‌باشد.

   رأی مذکور به موجب دادنامه شماره 9809970955204704ـ 1398/11/6 در شعبه 24 تجدیدنظر با اضافه کردن اصلاحاتی به شرح زیر تأیید شده است:

  بر اساس بند (الف) ماده 49 قانون برنامه چهارم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مصوب 1383/6/11 بند (ب) ماده 20 قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه مصوب 1389/10/15 وماده 1 قانون احکام دائمی برنامه‌های توسعه کشور مصوب 1395/11/10 دانشگاه‌ها، مراکز و مؤسسات آموزش عالی و پژوهشی و فرهنگستان‌ها و پارک‌های علم و فناوری بدون رعایت قوانین و مقررات عمومی حاکم بر دستگاه‌های دولتی به ویژه قانون محاسبات عمومی کشور، قانون مدیریت خدمات کشوری، قابل برگزاری مناقصات و اصلاحات و الحاقات بعدی آنها و فقط در چهارچوب مصوبات و آیین‌نامه‌های مالی، معاملاتی، اداری، استخدامی و تشکیلاتی مصوب هیأت امناء که حسب مورد به تأیید وزیران علوم، تحقیقات و فناوری و بهداشت، درمان و آموزش پزشکی و در مور فرهنگستان‌ها به تأیید رئیس جمهور و در مورد دانشگاه‌ها و مراکز آموزش عالی و تحقیقاتی وابسته به نیروهای مسلح به تأیید رئیس ستاد کل نیروهای مسلح می‌رسد، عمل می‌کنند. با توجه به اینکه هیأت امناء دانشگاه به موجب ماده 51 آیین‌نامه اداری، استخدامی و تشکیلاتی کارمندان غیردولتی علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی و خدمات بهداشتی درمانی مصوب سال 1388 و ماده 109 آیین‌نامه اداری و استخدامی و تشکیلاتی کارمندان غیرهیأت علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی و خدماتی بهداشتی درمانی کشور مصوب سال 1391، قانون حفاظت در برابر اشعه مصوب 1368/1/20 مجلس شورای اسلامی و آراء شماره 28 ـ 1391/1/28 و 371ـ 1383/8/10 و 1466 الی 1468 ـ 1386/12/12 و 693ـ 1387/10/22 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری و اصلاحات بعدی آن در مورد کارمندان مؤسسه را لازم‌الاجرا دانسته است و در بند 4 ماده 53 آیین‌نامه اخیرالذکر مقرر شده به کارمندانی که در شرایط محیط کار با اشعه در ارتباط هستند، بنا به تشخیص کمیته تخصصی مؤسسه و دستورالعملی که از سوی وزارتخانه ابلاغ می‌شود، حداکثر تا 3000 امتیاز تعلق گیرد. لذا نظر به اوراق پرونده و مستندات ابرازی در مرحله بدوی اظهارات تجدیدنظرخواه در دادخواست تجدیدنظرخواهی با عنایت به اینکه تجدیدنظرخواهی به عمل آمده به کیفیتی نیست که موجبات نقض دادنامه تجدیدنظر خواسته را فراهم سازد و ایراد شکلی و ماهوی مؤثری از حیث رسیدگی بر آن وارد نمی‌باشد. مستنداً به ماده 71 و 122 قانون تشکیلات و آیین دادرسی دیوان عدالت اداری مصوب سال 1392 به ماده 349 قانون آیین دادرسی دادگاه‌های عمومی و انقلاب در امور مدنی ضمن رد تجدیدنظرخواهی به عمل آمده دادنامه تجدیدنظر خواسته را با این اصلاح که تجدیدنظرخواه ملزم به برقراری و پرداخت فوق‌العاده کار با اشعه برای شاکی پس از جلب نظر کمیته تخصصی دانشگاه و با رعایت تبصره‌های 1 و 2 و بند 4 ماده 53 آیین‌نامه استخدامی کارمندان غیرهیأت علمی دانشگاه می‌باشد، تأیید می‌نماید. این رأی قطعی است.   

  هیأت عمومی دیوان عدالت اداری در تاریخ 1399/11/28 با حضور رئیس و معاونین دیوان عدالت اداری و رؤسا و مستشاران و دادرسان شعب دیوان تشکیل شد و پس از بحث و بررسی با اکثریت آراء به شرح زیر به صدور رأی مبادرت کرده است.

 

رأی هیأت عمومی

الف : تعارض در آراء محرز تشخیص داده شد.

ب : با توجه به اینکه اولاً : به موجب رأی وحدت رویه شماره 628 ـ 1392/9/11 هیأت عمومی دیوان عدالت اداری، حکم مقرر در بند 4 ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه مبنی بر پرداخت فوق‌العاده کار با اشعه «تا زمان اجرای فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری ، موضوع بند 3 ماده 68 قانون مرقوم حاکمیت داشته است.» بنابراین پس از لازم‌الاجرا شدن فصل دهم قانون مدیریت خدمات کشوری تا زمان تصویب آیین‌نامه استخدامی کارکنان دانشگاه‌ها و مراکز علمی که به موجب بند (ب) ماده 20 قانون برنامه پنجساله پنجم توسعه جمهوری اسلامی ایران از شمول مقررات عمومی مستثنی شده‌اند قابلیت پرداخت به کارکنان مذکور را نداشته لیکن مبلغ مازاد دریافتی آنها از این بابت در تفاوت تطبیق موضوع تبصره ماده 78 قانون مدیریت خدمات کشوری قابل اعمال بوده است. ثانیاً : به موجب ماده 109 آیین‌نامه اداری، استخدامی و تشکیلاتی کارمندان غیرهیأت علمی دانشگاه‌های علوم پزشکی تبریز و اردبیل مصوب سال 1391 هیأت امناء مقرر شده: “ قانون حفاظت در برابر اشعه مصوب 1368/1/20 مجلس شورای اسلامی و اصلاحات بعدی آن در مورد کارمندان مؤسسه لازم‌الاجرا بوده و تغییرات در مفاد آیین‌نامه اجرایی آن با تصویب هیأت امناء قابل اجرا است.» و در بند 4 ماده 54 اعلام شده: “فقط به کارمندانی که در شرایط محیط کار با اشعه در ارتباط هستند، بنا به تشخیص کمیته تخصصی مؤسسه و دستورالعملی که از سوی وزارت خانه ابلاغ می‌شود، حداکثر تا 3000  امتیاز تعلق می‌گیرد. تا تدوین و تصویب دستورالعمل مربوط، برقراری فوق‌العاده حق اشعه بر اساس مصوبات قبلی همچنان قابل اجرا می‌باشد.» و برابر تبصره2 ماده 54 آیین‌نامه مذکور نیز مقرر شده: «آن دسته از کارمندانی که در مرحله تطبیق با قانون مدیریت خدمات کشوری از فوق‌العاده کار با اشعه برخوردار بوده‌اند و این مبلغ در احکام آنان در قالب تفاوت تطبیق لحاظ شده است، از مبلغ تفاوت تطبیق کسر و به عنوان فوق‌العاده اشعه در کنار فوق‌العاده سختی کار محاسبه و تا هنگامی که به کار با اشعه اشتغال داشته باشند، پرداخت می‌شود.» ثالثاً : از آنجا که طبق مصوبه هیأت امناء تا زمان تنظیم دستور العمل مصوبات قبلی قابل اجرا بوده و منظور از مصوبات قبلی وفق ماده 109 آیین‌نامه استخدامی دانشگاه، قانون حفاظت در برابر اشعه و آیین‌نامه اجرایی آن می‌باشد و تا زمان لازم‌الاجرا شدن ماده 84 قانون برنامه پنجساله ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران که مجدداً قانون حفاظت در برابر اشعه را تنفیذ نموده است، هیأت امناء دستورالعملی در این خصوص صادر ننموده است، بنابراین با عنایت به قوانین و مقررات ذکر شده برای دوره زمانی 1388/1/1 الی تصویب آیین‌نامه استخدامی هیأت امناء در سال 1391 موضوع مشمول قانون مدیریت خدمات کشوری است و شاکیان استحقاقی برای دریافت مستقل فوق‌العاده کار با اشعه نداشته‌اند، لیکن از زمان تصویب آیین‌نامه استخدامی دانشگاه به بعد به سبب عدم تصویب دستورالعمل موضوع بند 4 ماده 54 آیین‌نامه استخدامی و از زمان لازم‌الاجرا شدن ماده 84 قانون برنامه پنجساله ششم توسعه اقتصادی، اجتماعی و فرهنگی جمهوری اسلامی ایران مستحق دریافت فوق‌العاده کار با اشعه موضوع بند 4 ماده 20 قانون حفاظت در برابر اشعه هستند. با توجه به مراتب رأی شعبه 24 تجدیدنظر دیوان عدالت اداری به شماره دادنامه  9809970955204704ـ 1398/11/6 که با اصلاحات و الحاقاتی در مقام تأیید رأی شماره  9809970900101097 ـ 1398/6/17 شعبه 26 بدوی دیوان عدالت اداری به وارد دانستن شکایت صادر شده ، صحیح و موافق مقررات است. این رأی به استناد بند 2 ماده 12 و ماده 89  قانون تشکیلات وآیین دادرسی دیوان عدالت اداری  مصوب سال 1392 برای شعب دیوان عدالت اداری و سایر مراجع اداری مربوط در موارد مشابه لازم‌الاتباع است.

رئیس هیأت عمومی دیوان عدالت اداری ـ محمدکاظم بهرامی

ارسال دیدگاه ها

پیغام شما با موفقیت ارسال شد
کاراکترهای باقی مانده : ( 1000) حرف

اخبار مرتبط